นิยายไทยพล็อตเรื่อง มักซ้ำกันซะส่วนใหญ่

หากเราจะพูดถึงนิยายย้อนยุคย้อนวัยในสมัยก่อนแล้วล่ะก็เชื่อเหลือเกินครับว่าคงมีนิยายเพียงแค่ไม่กี่เรื่องที่วนเวียนอยู่ในหัวของเราไม่ว่าจะเป็นนิยายเรื่องขุนศึกซึ่งเป็นบทประพันธ์ของไม้เมืองเดิม เพื่อนแพงบทประพันธ์ของยาขอบ แผลเก่าบทประพันธ์ของพนมเทียน เป็นต้น

สาเหตุที่เราจำนิยายเหล่านี้ได้อย่างขึ้นใจก็ไม่ใช่เพราะว่าการอ่านหรือการเล่าสู่กันฟังหรอกนะครับหากแต่เป็นเพราะว่านิยายเหล่านี้ได้มีการนำมาทำเป็นละครโทรทัศน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบโดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเรื่องไหน เวอร์ชั่นไหนทำแล้วคนติดก็มักมีตามมาตลอดจนทำให้พวกเราซึมซับชื่อละครและนิยายเหล่านี้ไปโดยไม่รู้ตัวครับ

ถ้าจะถามผมว่านิยายเหล่านี้สนุกไหมถึงทำให้คนติดกันอย่างงอมแงมและนำมาทำเป็นหนัง เป็นละครแบบไม่รู้จักจบจักสิ้นผมเองต้องตอบตามตรงครับว่ารู้สึกเฉยๆ กับนิยายเหล่านี้เพราะเนื้อหาหรือเนื้อเรื่องของนิยายประเภทนี้ก็มักจะเป็นแบบเดียวกันเสียเป็นส่วนใหญ่คือพระเอกชอบกับนางเอกแล้วนางเอกก็มีอันต้องไปกรุงเทพทำให้พระเอกเสียใจสุดท้ายนางเอกกกลับมาถิ่นฐานบ้านเกิดและได้ปรับความเข้าใจกับพระเอก ที่จะพอแตกต่างกันอยู่บ้างก็คือเหตุการณ์ในระหว่างเรื่องและตอนจบของเรื่องที่ถ้าพระเอกหรือนางเอกไม่ตายก็ต้องอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

แต่อย่างไรก็ดีถึงแม้ว่าพล็อตเรื่องจะเดิมๆ ซ้ำๆ อย่างไรก็ตามเราเองก็ต้องยอมรับกันโดยดุษฎีครับว่าพล็อตเรื่องสุดเบสิกแบบนี้นี่แหละครับที่คนไทยชอบกันนัก!

Leave a Comment

Filed under นิยายชื่อดัง

Comments are closed.